Istorija bowlinga

  O bowlingu

Bowling je vrsta kuglanja sa 10 kegli koja se zbog mogućnosti izbora veličine i težine kugle prilagođava svim uzrastima . Za najmlađe igrače je ugrađena zaštitna ograda koja  omogućava da i oni uživaju u bowlingu.

Dužina linije/staze sa pripadajućim mehanizmom, zaletištem i mestom za sedenja je 35 metara. Na jednoj stazi može da igra do 8 igrača. Na kraju staze su instalirane mašine „BRUNSWICH GSX” najnovije generacije koja u jednom satu mogu da spuste i podignu kegle 120 puta.
Rezultati se automatski očitavaju na velikim monitorima postavljenim ispred igrača.

Uvod u kuglanje

Od svih sportova u zatvorenom prostoru, kuglanje je verovatno najpopularnije. To je iznenađujuće jer je ta igra moguće jedna od najstarijih, ako ne i najstariji sport u istoriji. I pored toga, kuglanje je vodeći sport u SAD.

Sport kuglanja sa deset kegli se izvodi na uskoj, pravoj površini poznatoj kao staza. Ova staza za kuglanje je dugačka 60 stopa (18,29 metara) od linije za faul do prve kegle. Oko 15 stopa (4,57 metara) od linije za faul nalazi se niz strelica vodilja.
Staza je široka 3,5 stopa (1,07 metara) i obično se sastoji od 39 drvenih ploča ili sintetičkog materijala.

Kuglanje je igra u kojoj se dobijaju poeni rušenjem kegli kuglama. U osnovi, igrač baca tešku kuglu za kuglanje po ravnoj površini kako bi porušio kegle, 9 ili 10 u zavisnosti koja se tip igre igra.

Postoji nekoliko formi kuglanja; neke se igraju u zatvorenim prostorima, korištenejm staze ili dugačke, ravne, drvene površine sa žljebovima duž strana te staze.

Ima više tipova igara u kuglanju (kao npr. feather, duckpin, candlepin, ninepin skittles, five pin) od kojih je najpopularnija kuglanje sa deset kegli (ten pin bowling)
Ova igra je veoma slična drugim formama, osim činjenice da koristi deset kegli koje igrač pokušava da obori da bi osvoji poene. Igra ima deset krugova, a svaki krug ima 2 bacanja za svakog igrača.

Osnovna pravila kuglanja

Kuglanje sa deset kegli je takmičarski i rekreacioni sport u kojem igrač baca kuglu niz stazu sa ciljem da osvoji poene tako što će sruštiti što više kegli. Kuglaču je dozvoljeno 10 krugova u kojima ruši kegle, a u svakom krugu se baca dva puta. Deseti krug se može sastojati i od tri bacanja. Ako se pri prvom bacanju poruše sve kegle to se zove „čišćenje“ („strike“) i taj krug je završen. Ako ostane kegli nakon prvog bacanja, broje se oborene koje se tada sklanjaju. Tada igrač baca drugi put. Postoje bonusi ako igrač obori sve kegle. Ako ima više od jednog igrača na stazi, tada se igra prebacuje na drugog i tako dalje dok svi igrači ne završe svoj krug.

Deset kegli obično automatski postavlja mašina u četiri reda koji čine jednakostranični trougao. Ima četiri kegle u zadnjem redu, zatim tri, zatim dve i jedna u prvom redu i na sredini staze. Kegle se označavaju od 1 do 10, počevši od one u prvo redu, a završavajući sa keglom deset u zadnjem redu skroz desno. Ovo služi da bi olakšalo komunikaciju. Susedne kegle su udaljene 12 inča (30 cm) jedna od druge, računajući od centra do centra. Da bi se brojale, kegle se moraju totalno srušiti.

Istorija kuglanja

Tokom III veka n.e. svaki nemački seljak je nosio Kegel, palicu sličnu palicama koje su tradicionalno nosili Irci radi lične zaštite.
Redovan test vere je postojao u kojem je vernik postavio Kegel kao metu koja predstavlja bezbožnika, a zatim zakotrljao kamen u pokušaju da je sruši. Ako bi to uspeo, smatralo se da je oslobođen greha.

Colane se vremenom preselilo iz crkve i postalo popularan sport, koji se igrao sa drvenom kuglom koja je zamenila kamen i više kegli (od nekoliko pa do 17) koje su zamenile samo jedan Kegel.

Postoji nekoliko dokaza o kuglanju u Nemačkoj tokom srednjeg veka. 1325. godine Berlin i Kolonj su postavili limit na iznos koji se smeo staviti u opkladu tokom kuglaške partije. 1463. godine na proslavi u Frankfurtu igralo se i kuglanje nakon čega je usledila svečana večera. Pobedniku na takmičenju u kuglanju 1518. godine u Briselu je dodeljen vo.
Iz Nemačke, sport se proširio na Austriju, Španiju, Švajcarsku i druge zemlje. Kuglanje se takođe preselilo u zatvorene prostore, sa stazama napravljenim od dasaka ili pečene gline. Ove „staze za kuglanje“ (Kegelbahns), kako su se zvale u Nemačkoj, bile su asocirane sa krčmama ili prenoćištima.

Holanđani u Novom Amsterdamu su se kuglali sa devet kegli do 1650. godine. U tom tipu kuglanja, koji je popularan u Evropi, devet kegli je raspoređeno u formu dijamanta ili 1-2-3-2-1 šemu. Staza je obično bila od daske, široka stopu i po i do 90 stopa dugačka, tako da je bilo potrebno umeće da bi se izbeglo ono što se danas zove „totalni promašaj“ (gutter ball).

Britanci su počeli kuglanje na travi, ali Nemački doseljenici su uveli kuglanje sa devet kegli, prastaru igru koja se razvila u današnji moderan sport.
Zbog nesporazuma u standardima igre, najbolji kuglači su u XIX veku odlučili da uvedu standardizovan set pravila igre.
Osnovali su Američki Kuglaški Kongres 1895. godine, a Ženski Međunarodni Kuglaški kongres je osnovan 1916. godine.
Kao rezultat toga, Američki Kuglaški Kongres (ABC) je osnovan kao nacionalna federacija klubova u Betoven dvorani u Njujorku 9. septembra 1895. 1901. godine takmičilo se 41 timova iz 17 gradova u 9 država u prvom Nacionalnom Kuglaškom turniru u Čikagu, koje je bilo u organizaciji ABC-a.

Tu je bilo i 155 pojedinačnih takmičara i 78 parova.
Kako je sport postao čistiji, privukao je i žene u velikom broju. Žensko nacionalno kuglaško udurženje je osnovano 1916., a održalo je svoj prvi nacionalni trunir već naredne godine.
Udruženje je preimenovano u Ženski nacionalni kuglaški kongres (WIBC) 1971. godine.

Danas sport kuglanja igra preko 100 miliona ljudi u više od 90 različitih zemalja. Ovaj broj izgleda da samo raste i raste. Postoji aktivan lobi unutar FIQ, Svetskog udruženja za kuglanje sa devet i deset kegli i vodećim sportistima koji se takmiče u svetskim prvenstvima, da se kuglanje uvede kao Olimpijski sport.